mánudagur, 12. júlí 2021

Sól, sól skín á mig, lúsmý burt með þig!

Sólbruni á enni, nefi, höku, bringu, handleggjum, læri og hnjám. 32 lúsmýsbit. *Stundum bítur lífið konu í rassgatið. Þá er ekkert annað að gera en að bretta upp ermar og rísa upp yfir erfiðleikana, hverjir svo sem þeir gætu reynst vera. 

Fínt að sofa ein í tjaldi á Kleppjárnsreykjum (fyrir utan lúsmýið reyndar) með A-hýsi foreldra minna á vinstri hönd og tjald Harðardætra á hægri hönd. Fjölskylduútilegan í ár var góð eins og flest önnur ár á undan, fjölskyldan og enda sallafín. Systurnar Sunna og Daney tjölduðu fyrir mig á meðan ég át eðalborgara í boði Björns mágs. Hallveig litla systir mín hljóp yfir tjaldsvæðið til að fljúga upp um hálsinn á Kötlu stóru systur (þrátt fyrir að ég er yngsta stelpan í mínum systkinahópi, ((ég veit, þetta er flókið)). Mamma og pabbi héldu óslitnum kaffiflaumi gangandi ofan í liðið að vanda. Sátum í blíðviðrinu í gær og hlógum og töluðum. Sum okkar brunnu, önnur voru skynsöm og báru á sig sólarvörn. Apótek Magga mágs var opið með Lavanderspreyji til varnar bitum og smyrslum til að slá á kláða eftir bit.

Eftir sólríkan dag snöggkólnaði um kvöldið og úlpur, lopapeysur, húfur og jafnvel teppi birtust. Hálfkalt rauðvín drukkið úr plastglösum á fæti. Íslensk útilega í hnotskurn? Já, er það ekki bara.

Spilaði Kubb í fyrsta skipti á ævinni. Lygi náttúrulega, rámar í að hafa spilað þetta áður í einhverri fjölskylduútilegunni þar sem spilafélagarnir (ekki ég sko) hafi verið töluvert ölvaðir en engu að síður gengið nokkuð vel, allavega mikil stemming (á eftir að fá þetta staðfest). Endaði á að spila 3 leiki og sló svo Kónginn niður með slíkum tilþrifum að hálf fjölskyldan grenjaði af hlátri, hinn helmingurinn pissaði á sig af hlátri.  

Í kjölfar veikinda getur ýmislegt gerst, það veit frúin núna. Á slíkum stundum er fátt betra en að eiga góða fjölskyldu að sem styður við bakið á konu þrátt fyrir aldur og fyrri störf. 


*Hafandi sagt það vil ég taka skýrt fram að engin bit fundust á hvorugri rasskinn frúarinnar.

laugardagur, 30. janúar 2021

Uppstilling

Í gær fór ég fyrr úr vinnunni til að fara í blóðprufu á Landspítalanum og sækja krabbameinslyfin mín. Hitti indælis stöðumælaverði þar sem ég stóð og reyndi að skrá bílinn minn í stæði við spítalann, þeir bentu mér á hvar ég gæti lagt án þess að borga í stöðumæli. Fín ábending fyrir konu sem á enn eftir nokkrar ófarnar ferðir á sama stað.

Fór í góðann, langann göngutúr í dag. Einhvers staðar á leiðinni fann ég að ég var hætt að finna fyrir 3 tám á vinstri fæti. Jú, það var kalt í dag. Mér var engu að síður hlýtt á rösklegri göngunni, þ.e.a.s. fyrir utan nef og kinnar. Já og áður umræddar tær á vinstri fæti. Heimkomin gaf ég kisunum af fisknum sem ég sauð kvöldinu áður, þau kröfðust þess bæði, í alvöru talað. Ákvað að fara út með ruslið áður en ég færi úr skónum og Birta ákvað að fylgja mér, Bjössi matmaður hélt sig við fiskinn. Þar sem við Birta komum gangandi til baka sáum við mann munda myndavél og enn stærri linsu að ungri konu upp við húsvegginn á blokkinni, við fætur konunnar stillti sér upp enginn annar en svarti og hvíti kötturinn hann Bjössi. Við Birta sprungum úr hlátri. Ég reyndi að kalla á Bjössa en hann hélt sinni módel pósu og lét sem hann sæi mig ekki. Ljósmyndarinn sneri sér að mér og kallaði; þessi köttur er æði!

Búin að fá mér Negroni og sit núna og hlusta á plötu með David Bowie sem ég keypti eitt sinn í Safnarabúðinni forðum daga. Er enn með hroll eftir göngutúrinn áðan. Krabbameinslæknirinn sagði mér að einn af fylgifiskum lyfjameðferðar væri að finna til kuldar, innvortis hrolli og kuldadofnum fingrum og tám. Með mínar þröngu háræðar hef ég aldeilis fengið að finna fyrir dofnum fingrum og tám allt mitt líf, ef þetta verða einu aukaverkanirnar þá er ég sátt. 

Bjössi hins vegar lætur ekki sjá sig, hann er kannski kominn langleiðina á sýningarpallana í Mílano með sín fyrirsætugen. Kannski kona sjái hann bara næst á forsíðu Parísar Vogue. Ja, ég legg bara ekki meira á ykkur að sinni.

föstudagur, 22. janúar 2021

Reyk skynjun síðari

Hrökk upp með andfælum og vissi um leið að ég hafði sofið yfir mig og ætti að vera mætt til vinnu, alveg þar til ég áttaði mig á því að ég hafði farið heim 2 tímum fyrr og lagt mig á sófanum. Eftir mánaðarlangt veikindafrí átti ég ekki von á að þurfa að leggja mig á föstudegi eftir 3 vinnudaga en raunin varð engu að síður sú.

Fyrir margt löngu sá ég konu hrynja niður stigann á skemmtistaðnum Boston, eftir veltuna stóð konan upp og labbaði burt eins og ekkert hefði í skorist. Konan var töluvert ölvuð. Ef ég hefði verið ölvuð s.l. mánudagskvöld þá hefði kannski ekki verið svona vont að detta af stól, allavega ekki fyrr en daginn eftir. Marblettir á öxl, baki og mjöðm hafa bæst í flóruna en kinnin sloppið, sem betur fer, eins og það sé nú ekki nóg að ég treysti örfáum, útvöldum vinum hér fyrir óförum frúarinnar þó hún þyrfti ekki að auki að útskýra marblett á kinn fyrir alþjóð.

Systir mín á sextugsaldri hló að mér og sagði mér að ég væri orðin óttalega miðaldra. Hin systir mín á sextugsaldri hringdi til að segja mér að hún hefði líka dottið þennann sama dag, í hálku. Faðir minn hringdi og spurði hvers vegna ég hefði ekki notað tröppuna sem hann keypti handa mér þegar ég flutti hingað inn? Pabbi, ég hafði engann tíma til að fara inn í þvottahús að sækja tröppuna. Af hverju ekki? spurði pabbi. Ég var að flýta mér. Já, þú átt það nú til að vera fljótfær og framkvæma á undan huganum sagði pabbi. Hvað meinaru pabbi, ég varð að drífa mig að þagga niður þetta skerandi píp! Af hverju? Hvað hefði svo sem getað gerst? spurði pabbi. Nú, það hefði einhver getað hringt á slökkviliðið! Leyfðu þeim þá bara að gera það svaraði pabbi, viltu lofa mér því Katla mín að næst þegar reykskynjarinn fer í gang að taka því rólega og sækja tröppuna í þvottahúsið.

Í kvöld mýkti ég skalottlauk í ólafíuolíu, bætti skorinni vanillustöng útí og slatta af hvítvíni sem sauð niður áður en ég hellti rjóma í samsætið. Steikti rósakál í smjöri og fleygði nokkrum chilliflögum yfir. Bakaði silungsflak í ofninum og setti soldið smjör útí sósuna. Hafði engar áhyggjur af reykskynjaranum, hann liggur enn brotinn á skenknum.

þriðjudagur, 19. janúar 2021

Óbrotið mar

Við eldamennsku gærkvöldsins stóð reykjarstrókurinn ekki bara uppúr hausnum á mér heldur matnum líka, svo duglega að reykskynjarinn á ganginum tók við sér. Ég rauk að sjálfsögðu af stað með einn eldhússtólinn til að stöðva skerandi pípið. Í því sem ég sný reykskynjarann af tekst mér um leið að snúa sjálfri mér af stólnum og af því að ég geri allt með stæl þá lá ég kylliflöt á gólfinu á eftir. 

Ég sem hafði hugsað mér að mæta aftur til vinnu í morgun eftir mánaðarlangt veikindafrí hætti að reyna að troða mér í skóinn, hugsaði með mér að einn dagur til eða frá skipti kannski ekki öllu máli. Stóra táin er óbrotin, það þykist ég vita af fenginni tábrotareynslu, engu að síður hef ég haltrað hér innanhúss í allan dag. Þumallinn er líka óbrotinn en helvíti aumur, ekki ólíklegt að ég finni meira fyrir þeim eymslum þar sem um hægri þumal er að ræða. Já, að sjálfsögðu er ég rétthent, ef ég væri örvhent þá hefði það verið vinstri þumallinn, segir sig sjálft. Mér er líka illt í únliðnum og kinninni en sem betur fer eru bara marblettir á handleggnum og lærinu.

Ég nenni ekki að gúggla það en gerast ekki flest slys innan heimilisins? Ég tók allavega engann sjéns í kvöld, át kalt kúskúsið frá eldamennsku gærkvöldsins. Reykskynjarinn liggur ómarinn en brotinn á skenknum. Þar hafið þið það.

fimmtudagur, 24. desember 2020

Hugheilar allt um kring

Mamma er búin að reka mig í rúmið, ekki af því að ég sé óþekk, ég á að hvíla mig svo ég geti vakað í kvöld til að opna pakka. Þetta kallar hálf fimmtug kona umhyggju í lagi. Nú sit ég því upp við dogg í rúminu undir rauðri sæng, í rauðum náttfötum, með rauðan hitapoka. Það eru nú einu sinni jólin. 

Á jólum í fyrra var ég nýflutt í nýja íbúð, fráskilin og reiðubúin að vinna bug á meinsemdum sem herjað höfðu á líf mitt í meira en áratug, hætt að berja höfðinu við steininn. Það sem mig grunaði ekki þá var að innvortis meinsemdirnar voru ekki einungis andlegar, þær voru líka líkamlegar. Meinið sem ég losnaði við fyrir viku hafði fylgt mér allann tímann, ef ekki lengur. Eftir ársvinnu í sjálfri mér, með sjálfri mér, skaut krabbameinið upp höfðinu og kannski bara á réttum tíma, ég stóð keik uppi, bein í baki, með sjónar á sjálfri mér.

Rétt eins og fyrir ári síðan þá óx mér ásveginn með þéttann vegg fjölskyldu og vina mér að baki. Ástin, hlýjan, kærleikurinn og stuðningurinn hefur verið órjúfanlegur þáttur í lífi mínu frá því ég tók stökkið, með galopin augu, og ómetanleg gjöf sem ég er svo lánsöm að vera minnt rækilega á í valhoppi mínu áfram í gegnum lífið. Fyrir það er kona þakklát og meyr á jólum sem og aðra daga.

miðvikudagur, 23. desember 2020

Sex göt, einn skurður

Æðin í vinstri handleggnum á mér neitaði að sýna samstarfsvilja og mótmælti hástöfum er svæfingalyfið byrjaði að seytla inn í hana. Þetta er ekki góður staður heyrði ég svæfingahjúkkuna segja rétt áður en hún stakk mig í æð við úlnliðinn á mér. Bráðum verð ég sofnuð hugsaði ég og þá þarf ég ekki að velta mér upp úr því. Rétt þar á eftir fann ég þungann í augnlokunum og upplifði einu eiginlegu vímuna á nýhafinni sjúkrahúsvist.

Svaf vel og vaknaði vel. Rifin á lappir, nýkomin uppá deild, til að þramma fram og aftur ganginn með göngugrind á undan mér og hjúkrunafræðing á sitthvora hlið. Eftir annann svipaðan spássitúr var nóg komið, æddi sjálf fram ganginn með dren á hjólum í vinstri hendi og sænskan sálfræðitrylli í þeirri hægri. Milli þess sem ég gekk spítalaganginn og dormaði í spítalarúmi með gluggaútsýni gauluðu garnirnar eins og ólgusjór. Strax morguninn eftir náði ég aðal markmiðinu og gott betur, allt heila kerfið hrökk í gang. Laus við drenið en áfram á fljótandi fæði hélt ég áfram að þramma ganginn, kláraði sænska spennutryllinn og dembdi mér í norkst drama. Iðkaði þakklæti, spreðaði kurteisi, brosti eins og hamslaus bestía og lagði mig eins oft og mig lysti. 

Á þriðja degi fékk ég fyrstu föstu máltíðina, steik í hádegismat takk fyrir, hökkuð í ofanálag, með brúnni sósu og allt. Fékk stuttu síðar að hringja í pabba minn og biðja hann um að sækja mig, formlega útskrifuð með hálfan bókakostinn lesinn og 25 cm minni ristil, illkynja krabbameini léttari.

Síðan er heil vika flogin hjá. Hér heima held ég uppteknum hætti, geng um gólf, spæni í mig bækur, tek lyf samviskusamlega, legg mig eftir þörfum. Mamma og pabbi nostra við umönnunarbómullina og leysa það verk sérdeilis vel af hendi, hlýjan umlykur mig og umhyggjan er þétt ofin. 

Á morgun rennur stóri pakkadagurinn upp en sumar sannar gjafir er ekki hægt að pakka inn.

fimmtudagur, 10. desember 2020

Af fimmtugri frú og köttum

Best að setja blómin í vasann sem þú gafst mér í fyrra í afmælisgjöf sagði systir mín. Með hæfilegri fjarlægð rifjuðu hún og mágur minn upp hliðargötuna í París þar sem þau snæddu kvöldverð fyrir ári síðan. Sjálf minnti ég þau á að ég hefði fylgst með Kókakólalestinni djöflast með hávaða framhjá blokkinni þeirra með blikkandi ljósum frá svölunum. Fyrir ári síðan var lestarverkfall í París og vont veður á Íslandi. Reyndum ekkert að rifja það upp hvenær við hefðum hist síðast enda flaug tíminn hjá í spjalli um eitthvað allt annað og skemmtilegra. 

Af öðrum góðum fréttum dagsins þá eru þessi tvö tveggja ára í dag