Að blogga

er góð skemmtun. Skemmtun sem þó virðist vera á undanhaldi. Stór hópur af bloggurum sem ég áður fylgdist með er hættur að blogga. Ég er þó svo heppinn að eiga annan hóp af bloggurum sem enn eru iðnir við bloggkolann. Meira að segja stálheppin því um helgina hitti ég þetta frábæra fólk og drakk kaffi með því, talaði um lífsins mál og gerði skil á mikilivægi þess að hlægja mikið. Fyrirtaks samvera.

Vasabrot helgarinnar

Kom heim eftir vinnu í blálok þarsíðustu viku og fann uppáhalds vasann minn í molum á stofugólfinu

Liggur beinast við að skella skuldinni á köttinn, varla hefur karlinn verið að gera sig breiðann í gluggakistunni. Þeir eru víst bara tveir sambýlingarnir.

Eftir 17 ára sambúð með kettinum veit ég að það hefur lítið uppá sig að ræða þessi vasamál við hann og ekki hef ég brjóst í mér að reiðast honum, ræskninu, þó vissulega hafi vasinn hennar ömmu minnar verið mér kær. 

Helgin var hreint prýðileg, kláraði t.d. að ryksuga og skúraði gólfin. Drakk rauðvín frá Spáni með foreldrum mínum og kjaftaði við þau um allslags stöff, m.a. hluti sem koma spánskt fyrir sjónir. Drakk ekki deigan kaffidropa í rúminu enda eiginmaðurinn fjarri góðu gamni í allt öðru góðu gamni. Fór í göngutúr með pabba mínum. Sat við eldhúsborðið í 3 klstundir og kjaftaði við systur mína sem kom óvænt í heimsókn (já, það er til fólk sem gerir ennþá svoleiðis). Ætlaði að horfa á Júróvisjón með foreldrunum en okkur tókst að sofa hana af okkur, hlið við hlið í sófanum. Borðaði hádegisverð á Geira Smart með mömmu og pabba smart. Keypti mér rauða blússu, afar smarta þó ég segi sjálf frá. Endurheimti þann myndarlega úr strákaferð.

Helgina þar á undan var ég sjálf í bústað með eintómum kerlingum sem prjónuðu, töluðu frá sér allt vit og prjónuðu svo meira. Myndarlegi eiginmaðurinn sat heima og dundaði sér við að púsla saman vasanum. Hvort honum hefur leiðst svona ógurlega í fjarveru frúarinnar er ekki gott að segja. Vasanum verður ekki tjaslað saman með neinu góðu móti, sprunginn og skörðóttur og vantar í hann búta. Minningin um ömmu býr heldur ekki í einum brothættum hlut, hún lifir prýðis lífi í hugskoti mínu. 

Mér finnst kallinn bara sætur að nenna að dunda þetta við fyrirfram mistakaverk til þess eins að kæta frúnna.

Með-í-virkni

Ryksugan var enn á stigapallinum þegar karlinn kom heim í gær. Ég hafði vissulega hugsað mér að klára þrifin í gærkveldi en mér var boðið á fund um meðvirkni og gat ekki neitað því (meðvirknin alveg að fara með mig).

Gott annars að fá karlinn heim, svo  gott að hann er aftur rokinn að heiman. Sá fram á góða helgi þar sem ég gæti vafrað hér ein um tóman kofann en ónei, foreldrarnir eru mætt á svæðið og ætla ekki bara að gista eina nótt heldur þrjár nætur. Gat ekki neitað þeim. Meðvirkni ríður ekki við einteyming börnin góð.

Svöl Svala

Búin að þurrka af öllu hátt og lágt, skrúbba klósett og skola vaska á báðum hæðum. Ryksugaði efri hæðina undir vökulum glyrnum kattarins. Hamaðist við að ryksjúga teppalagðan stigann þegar það rofaði loksins til í hausnum á mér og ég sagði við sjálfa mig; hvern andskotann ertu að gera kona?! 

Það er auðvitað engin hemja að kona standi í stórræðum við allsherjar heimilisþrif, ein í kotinu, með kalda hvítvínsflösku í ísskápnum. Svo var ég líka orðin svöng. Átti kaldan hrísgrjónaafgang sem ég steikti í sesamolíu, henti sesamfræjum og eggi með á pönnuna og bætti plómusósu við alveg í restina. Prýðisgott með ítalska víninu.

Í dag voru æði margir með persónulegar skoðanir á Svölu Björgvins, heyrði t.d: persónulega fannst mér

• hún hefði átt að vera á hælum, ég meina, hvað er málið með þessa hvítu strigaskó?
• hún bara ekkert hreyfa sig á sviðinu
• hún bara vera eins og einhver ísdrottning
• hún asnaleg með þessa skikkju
• hún bara full af sjálfri sér

Og jújú, svo voru auðvitað margir sem bara fíluðu ekki lagið og höfðu allslags skoðanir á því, mikil ósköp.

Persónulega fór ég í sund eftir vinnu í gær, synti eins og ég nennti og skaust svo aðeins í heita pottinn. Sat ein í pottinum í heilar 5 mínútur (aldrei gerst áður svo langt sem minni mitt rekur) áður en tvær breskar stúlkur bættust við.

Persónulega finnst mér Svala 

• hafa staðið sig prýðisvel í gær, skilað öllu sínu með faglegum brag og góðum söng
• súper svöl ísdrottning og mega töff með skikkju
• svöl að vera í strigaskóm og brjóta upp þessa síþreytandi hælakvennaskóímynd
• töff týpa sem ég veit ekkert hvernig er enda þekki ég hana ekki neitt og get þar af leiðandi ekkert persónulega dæmt neitt um hana persónulega sem persónu
  
• mega svöl og töff í túbusjónvarpinu mínu

Lagið hef ég heyrt síendurtekið á Bylgjunni og merkilegt nokk, þá er ég ekki orðin leið á því, þetta er nefnilega fantaflott lag. Og já, svo á ég líka kaldar dreggjar af kampavíni í ísskápnum, spurning hvað ég geri við þær.

Eitt er á hreinu, ryksugan fær að dúsa áfram á stigapallinum þar sem ég skildi við hana. Annað kvöld sæki ég þann myndarlega útá flugvöll, spurning hvar ryksugan verður þegar hann kemur heim.

Kransakaka, rafmagn og mæður.

Talandi um fermingar þá gróf ég upp fermingarminningarnar mínar og sannreyndi þá staðreynd að 28 ár eru liðin síðan ég fermdist. Já, tuttuguogátta ár sagði ég. Fermingarminningarnar fékk ég í fermingargjöf frá bróður mínum, mappa sem samanstendur af gestabók, myndaalbúmi og vasa undir fermingarkortin og skeytin. Já, ég sagði skeyti, það eru jú hartnær 30 ár liðin þið vitið. Myndirnar í albúminu eru 11 talsins, við erum að tala um fermingu á tímum filmunar krakkar. Fermingarveislan var haldin heima (að sjálfsögðu) og mamma sá um allar veitingarnar (að sjálfsögðu). Af myndunum að dæma var kransakaka (hver hefði trúað því), brauðterta, snittur og ostar. Heitt kaffi á könnum og öskubakkar á víð og dreif um borð.

Samviskusamlega hef ég skráð niður allar gjafirnar, styttur, hálsmen, armbönd, svefnpoka, skó, orðabók, myndaalbúm (þið munið þetta var filmuveröld, ekki digitalheimur), Passíusálmana, armbandsúr, hring, bjúdíbox (nkvl svona skrifað) og 15.000 kr. í peningum. Ef minnið bregst mér ekki keypti ég mér rúm í Ikea fyrir fermingarpeningana mína, rúm sem er reyndar enn í notkun, hefur farið á milli systurdætra minna og sú yngsta af þeim hvílir lúin bein á bedda þeim á Hvolsvelli, heimabæ þess myndarlega. 

Mamma og pabbi gáfu mér rafmagnsritvél. Þar sem ég pikka þessa færslu inn á fartölvuna mína verð ég bara að deila því með ykkur að þetta var mögnuð gjöf. Rafmagnsritvél sem ég gat pikkað á eins og vindurinn, með leiðréttingarborða og alles, algert dúndur. Helbert undur jafnvel. Ritvélin er enn í fullu fjöri en það er langt síðan að ég hef fengið leiðréttingarborða í hana.

Að lokum verð ég að segja ykkur frá því að stúlkukindin fékk hvorki meira né minna en 3 hárblásara í fermingargjöf. Já, ég sagði ÞRJÁ hárblásara, við erum að tala um 1989 krakkar. Á þessum árum kom sér vel að eiga öflugan hárblásara til að koma toppnum á réttan stað og svona. Sjálf notaði ég hárblásara lítið sem ekkert þá og eftirlét móður minni að velja einn úr og skila hinum tveimur. Fyrir valinu varð Braun silencio 1600 sem Hrefna (systir mömmu) og Jonni gáfu mér. Í dag bjargar þessi 28 ára gamli hárblásari lubbanum á mér á hverjum morgni. Þýðir það að mæðrum sé treystandi?

Legg ekki meira á ykkur elskurnar. Verið spök og munið að knúza mömmur ykkar.

Drífa, tilhlökkun og ferming

Vetur og vor takast á þarna úti. Er búin að komast að því að hundslappadrífa er þegar veðurguðirnir geta ekki ákveðið sig hvort það eigi að demba yfir okkur rigningu eða snjó, snjó eða rigningu. Skínandi sól inni á milli. 

Í hugskotinu takast skipulagning og tilhökkun á. Svo margt sem þarf að huga að, í vinnu og hér heima. Tilhlökkunin á það til að brjótast fram fyrir skynsemina og kannski ekkert að því.

Af blástursmálum frúarinnar ber þar helst að nefna að kerlingin lúrði á hárblásara sem hún fékk í fermingargjöf þarna um árið. Braun silencio 1600, nett grá græja, hljóðlát og brunafýlulaus.

Hvenær fermdist frúin? Öhm.......

Bubblandi granatepli og límóna

Hér í bústaðnum er ekki að finna eina einustu kaffitrekt til uppáhellingar. Sérvizkupúkar eins og við myndarlegi getum ekki hugsað okkur Severin uppáhellt Haiti kaffi og viljum því bara hella uppá gamla mátann þegar við erum komin í bústað (lesist: sá myndarlegi hellir uppá, frúin nýtur). Sá myndarlegi var auðvitað útsjónarsamur í morgunsárið og notaði trektina úr Severin könnunni til að hella uppá. Kvartaði þó sáran yfir hraðsuðukatlinum þegar hann vakti frúnna með kaffiilm en eins og hér gefur að sjá er stúturinn á katlinum drjúgt stór. Mér skildist á karlinum að út um þennan stút hefði dembst heitt vatn í gríðarlegum slurkum og því illfært fyrir myndarlegan mann að hella uppá eðalkaffið með hringlaga snúning á sjóðandi heitri mjósleginni bunu. Séð frá hlið lítur þessi stútur út eins og hlandskál á karlaklósetti.

Hér í bústaðnum er kaldavatns fráskrúfunin öfugu megin, svona altjént miðað við vanalegt viðmið. Kalda vatnið tekur sér líka dágóðan tíma til að verða kalt. Skyldi kannski engan undra, líklega rembist það við að verða heitt miðað við staðsetningu fráskrúfunarinnar en gefst svo upp að lokum og hleypir köldu vatni í gegn. Hvað veit ég?



Jú, ég veit að einhversstaðar í heiminum er klukkan orðin sex og því engin ástæða til að skrúfa frá krana heldur tilefni til að skjóta tappanum úr kampavínsflöskunni og prufukeyra kokteiluppskriftina sem hinn Péturinn í lífi mínu sendi mig með út í helgina.

Bústaðarlíf, ekki sem verst.