mánudagur, 6. apríl 2020

Í vinnunni í dag, stuttu fyrir hádegi,

fékk ég símtal frá konu sem sagði mér óðamála að hún byggi í bláa húsinu fyrir ofan mig og að þegar maðurinn hennar opnaði bílskúrinn þeirra í morgun hefði stokkið þaðan út köttur sem leit út eins og kötturinn sem ég auglýsti týndann á hverfissíðunni um helgina. Besta símtal dagsins. Pési skipaði mér að skjótast heim þegar ég fór í bankann sem ég glöð gerði. Nema, heima tók Birta á móti mér, enginn Bjössi. 

Svo ég fór í bankann og þaðan aftur til vinnu. Ákvað í lok dags að kaupa fisk til að sjóða handa henni Birtu minni. Hálft í hvoru vonaði ég vissulega að Bjössi yrði líka heima en reyndi jafnframt að segja sjálfri mér að ég yrði líka að vera raunsæ, það væri alls ekki víst að ég myndi sjá Bjössa aftur.

Ég var því ekkert sérlega vongóð er ég steig inn um dyrnar hérna heima en, viti menn, Bjössi kom hlaupandi á móti mér. Það sem ég gladdist og Birta líka, sýndist mér, systkinin eru búin að sleikja hvort annað, leika við hvort annað, sitja í gluggakistunni saman og mæna út og jú, borða þorskhnakka af sama disknum. 

Fæ ekki betur séð en að Bjössi hafi aðeins lagt af á nýja kúrnum, bílskúrskúrnum. Ætli hann verði ekki fljótur að bæta því aftur á sig blessaður, er það ekki einmitt þannig sem flestir megrunarkúrar virka?

sunnudagur, 5. apríl 2020

Strákarnir í Heimilistækjum sögðu mér að þvottavélin væri bara að verja sjálfa sig.

Ef fráskilin kona, sem er ein í heimili, reynir að þvo eina baðmottu þá svo sem þvær vélin hana en þegar kemur að vindingu hrópar tromlan; nei stoppa hér! Það snýst sumsé ekki um vigt heldur fjölda. Tromlan harðneitar að berja og slá til 1 hlut, hún þarf að hafa 2 hluti til að berja og slá jafnt svo henni líði betur. Það var ekki flóknara en það.

Öllu stærra og sárara vandamál er sú staðreynd að ég hef ekki séð Bjössa síðan á fimmtudagsmorgunn. Er búin að auglýsa eftir honum á kattasíðum og íbúasíðum á facebook, búin að fara í nokkra kalda göngutúra eftir ábendingar frá hinum og þessum. Lítur út fyrir að Bjössi, eða einhver svartur og hvítur köttur, hafi sést í flestum hverfum Grafarvogs. Ef þið heyrið Grafarvogsíbúa pískra um konuna í rauðu kápunni sem vafrar um og kallar á Bjössa, þá er það ég.

Birta er ekki minna vængbrotin en frúin, hún fer lítið út þessa dagana, rölti reyndar með mér hring um hverfið í gærmorgunn, situr annars ýmist í kjöltunni á mér eða í næsta stól við hliðina á mér. Liggur í rúminu hjá mér öll kvöld og allar nætur.

Æ Bjössi, komdu nú heim. Mjá.

miðvikudagur, 1. apríl 2020

Aprílgabb?

Æ, nei takk, sama og þegið. Þrátt fyrir að hafa mikið gaman af gríni og glensi þá hefur aprílgabbið aldrei heillað mig, hef aldrei sóst eftir því að gabba nokkurn mann á þessum degi. Hef heldur aldrei spáð í hvaða frétt gæti verið gabbfrétt ársins, fylgist líklega ekki nógu vel með fréttum hvort eð er. Geri þó fastlega ráð fyrir að það verði ekki hlaupið að því að fá fólk til að hlaupa á þessum síðustu og verstu. Aprílgabbið á tímum Covid19.....

Get sagt ykkur grínlaust að mér líður eins og febrúar hafi verið í þar síðustu viku og allt í einu er mars ekki bara kominn, heldur farinn líka. Það er ekki mikilli fjarvinnu fyrir að fara í matvöruverslun svo heimavinna er fyrirbæri sem ég tengi ekki við nema þá helst er ég bruna til vinnu á morgnanna, hef ekki brunað svona fljótt og ljúflega úr húsum á mela síðan í jólafríinu. 

Þvottavélin mín, sem ég vil enn segja að sé ný, harðneitar að vinda þvottinn, dembir á mig blammeringum um "hleðslu ójafnvægi" og ber svo fyrir sig "hléi". Vandamálið er að vélin vatt svona upp á sig í gærkvöldi, það er því engin leið fyrir mig að flokka þetta undir aprílgabb. Ofurhetjan mín er í sjálfskipaðri sóttkví í sveitinni og því eru góð ráð dýr, enginn er heldur eiginmaður til að hlaupa undir bagga. 

Svo hvað gerir nýlega fráskilin kona með nýlega þvottavél með mótþróa? Hún bregður að sjálfsögðu góðri plötu á fóninn, skenkir sér rauðvín í glas, hitar upp rándýra afganga sem tóku 3 tíma af tíma hennar um helgina sem leið og lyktar af rósunum í blómvendinum sem hún keypti handa sjálfri sér þá sömu helgi. 

Legg ekki meira á ykkur, afsakið hlé.

miðvikudagur, 25. mars 2020

Kettir, taska og bréfpoki

Í gærmorgun greip ég systkinin traustataki og tróð þeim ofan í tösku. Reyndist minna basl en ég átti von á. Það var ekki fyrr en í aftursætinu á tíkinni, á bílastæðinu fyrir framan Dagfinn dýralækni, sem baslið við að troða systkinunum aftur ofan í tösku hófst. Dæsti armæðulega og hugsaði með mér að svona væri líf fráskilinnar konu með tvo ketti, setti svo undir mig hausinn og járnviljann og þrjóskuna og oní tösku fóru þau svo ég gæti trítlað með þau örfá skref inn til dýralæknisins. Þar inni tóku tvær enskumælandi og indælar stúlkukindur á móti mér. Bjössi varð fyrri til að vera þuklaður og hlustaður og sprautaður, hann reyndi að streitast á móti ormapillunni en gaf svo eftir í 3ju tilraun. Birta tók þuklinu og hlustuninni og sprautunni með stóískri ró en er kom að ormapillunni kom þvermóðskan upp á yfirborðið. Á endanum gafst dýralæknirinn upp og Birta fékk því aðra sprautu til varnar ormum. Um kvöldið fengu þau systkin svo að sjálfsögðu soðningu.

Töskuna góðu eignaðist ég á níunda áratugnum (sem ég myndi persónulega vilja kalla þann áttunda, en, alltílæ), hún er mjúk og stór, með 2 rennilásum eftir henni endilangri og 2 renndum hólfum á hvorum enda, pastel fjólublá með vatnsbláum röndum. Bróðir minn fékk alveg eins tösku bara í annari eydísar litasamsetningu, líklega var þetta gjöf frá foreldrum okkar. Töskuna góðu hef ég margnotað, ef ekki fjölnotað, í gegnum árin og áratugina, ef út í það er farið. Hún hefur ferðast með mér milli landshluta, farið í ótal útilegur og bústaðaferðir, hjálpað mér við flutninga og nú síðast, hjálpað mér að koma tveimur köttum til dýralæknis. Spurning hvort bróðir minn eigi sína tösku enn.

Í morgun, í fyrsta skipti síðan við Birta og Bjössi hófum sambúð hér í Veghúsum, lágu þau bæði sofandi í rúminu hjá mér er ég vaknaði við vekjarann. Snúsaði oft og lengi. Að auki gladdi Sólveig vinkona mín mig með bréfpoka sem innihélt bókasexu og heimalagað góðgæti 

Það sem ein kona er lukkuleg með vini. Legg ekki meira á ykkur.

mánudagur, 23. mars 2020

Hnitmiðaður orðaforði skrifstofustúlku

Þrátt fyrir að sýsla daglega með uppgjör tókst mér í morgun að demba öllu klinkinu úr einum kassanum á skrifborðið mitt í staðinn fyrir bankapokann. Einungis ein smámynt náði að skoppa niður á gólf en að sjálfsögðu rúllaði hún undir skúffuskápinn undir skrifborðinu mínu. Svo frúin skellti sér á hnén, sveigði andlitið í átt að gólfi og rýndi undir skúffuskápinn. Mér til ómældrar ánægju sá ég 5 krónurnar liggja við hliðina á týnda eyrnalokknum. Lán i óláni er sumsé í alvörunni til. Ég sem var búin að gefa lokkinn upp á bátinn, kona ætti líklega að drífa í því að láta gera við armbandið.

Eins og þetta sé ekki nóg af góðum fréttum dagsins þá átti Birna afmæli í gær og kom því færandi hendi í vinnuna í dag, frosin marengsterta og peruterta með morgunkaffinu. Þar á eftir ofangreindur atburður. Mánudagur til mæðu? Aldeilis ekki.

Var að klára að lesa Hnitmiðaða kínversk-enska orðabók fyrir elskendur í annað sinn. Þegar vel gefin kona, sem aukin heldur er þér velviljuð, lánar þér bók og segir þér að lesa hana tvisvar þá hlýðir þú að sjálfsögðu. Orðabókin átti lestrana vel skilið og gott betur.

Á þessum degi, fyrir ári síðan, var ég ekki bara stödd í París heldur gekk ég Jean Paul Gaultier nánast niður. JEAN PAUL GAULTIER krakkar! Af því tilefni finnst mér vel við hæfi að birta þetta brot úr Orðabókinni góðu

Hnitmiðuð kínversk-ensk orðabók fyrir elskendur eftir Xiaolu Guo í þýðingu Urðar systur, Ingunni Snædal.

laugardagur, 21. mars 2020

Bara við tvö

Hráslagi gærdagsins og grámóða rigningu og roks níztu mig inn að beini, mér var kalt og ég var þreytt. Snjófegurð dagsins og kitlandi sólskin yljuðu mitt litla hjarta. Eftir lestur og kaffi og kisuknús og meiri lestur og ristað brauð dreif ég mig út í góðann göngutúr, kaldur á köflum já en mér var hlýtt af gleði. Er alveg bit á fólki sem finnst að kominn sé tími á vor og aðrir djarfari farnir að vonast eftir sumri, síðan hvenær hefur mars verið nokkuð annað en vetrarmánuður? Og hvað með páskahretið? Þigg birtuna af snjófegurð alla vetrarmánuðina umfram grámyglu rigningargrámans. Þið megið mótmæla mér af krafti en ég tek ekkert mark á ykkur.

Í sárabót er hér lag sem mér finnst alltaf gaman að heyra, vona að það dilli ykkur líka

miðvikudagur, 18. mars 2020

Think about things

Það á ekki af íslensku þjóðinni að ganga. Loksins þegar öruggur sigur Íslendinga í evróvision er í höfn, eftir 36 ára streð og strit, gleði og brostnar vonir, þá er keppnin blásin af. Hvers á þjóðin að gjalda? Að kona tali nú ekki um hann Daða Frey og allt hans gagnamagn? Hópurinn kom, sá og tapaði í fyrstu atrennu og nú þegar þau vinna þá þarf ekkert minna en heimsfaraldur til að koma í veg fyrir að Daði Freyr taki keppnina með trompi þarna ytra. Margir yrðu nú sárir af minna tilefni en þessu, get ég sagt ykkur.

Komst ógrátandi í gegnum sjónvarpsgláp í kvöld. Datt inn í sænska þætti um ljóshærða, miðaldra konu sem á 3 börn og fyrrverandi menn og rekur veisluþjónustu og höndlar ekki alveg að sinn fyrrverandi er kominn með nýja og er að rembast við að fara á stefnumót og svona, soldið eins og ég. Nema ég er náttúrulega dökkhærð , á engin börn og vinn í verslun og er reyndar ekki á Tinder og langar ekki rassgat á stefnumót en, þið sjáið samt alveg líkindin, er það ekki?

Birta var að hendast inn um kattalúguna. Bjössi liggur úrvinda við fætur mér hér á bleika sófanum, hann elti kústinn um alla íbúð og háði djarfar orustur við sópinn allt þar til ég burstaði samtíningnum í fægiskóflu og gekk svo frá kústinum inn í þvottahús. Blessaður karlinn hefur legið í fastasvefni á sófanum síðan. Ég skil hann vel. 

Ætli sé ekki best að hleypa eins og einum stefnumótaþætti af stað fyrir háttinn, maður hefur víst ekkert upp úr því að láta sér hlakka til Eurovision hvort eð er.

þriðjudagur, 17. mars 2020

50,000,000 Elvis aðdáendum getur ekki skjöplast

Í okkar fyrstu ferð til Parísar, við endann á einum af mörgum stigum Montmartre, á leið okkar frá Sacre Coeur, álpuðumst við inn í pínulitla búð og rákumst þar á aðra af tvíburasystrunum sem eiga og reka búðina, sem þrátt fyrir að vera lítil er sneisafull af skarti sem önnur systirin býr til og listaverkum sem hin systirin gerir. Leiddumst út, hönd í hönd, frúin með nýtt hálsmen um hálsinn. Í næstu ferð völdum við armband í stíl. Þar með var heimsókn í bútíkina okkar orðin að hefð og síðan þá höfum við bætt eyrnalokkum í safnið, afmælisgjöf handa mömmu og afmælisgjöf handa Daney systurdóttur. Í síðustu ferð okkar til Parísar keyptum við loks verk af hinni systurinni, sprúðlandi af passjón og festívri gleði, að kona tali ekki um rómans í flöktandi kertaloga
 
Hvarflaði ekki að mér að ferðin sú yrði okkar síðasta til Parísar, saman.

Stuttu fyrir skilnaðinn slitnaði armbandið. Á enn eftir að láta gera við það. Í gær, er ég kom heim eftir vinnu og byrjaði á því að rífa af mér skartið, áttaði ég mig á því að ég var bara með eyrnalokk í vinstra eyranu, hvenær lokkurinn flaug úr því hægra er ekki gott að segja. 

Af öðrum stórmerkilegum tíðindum gærdagsins þá kveikti ég á sjónvarpinu eftir matinn, líklega í 4ja skiptið síðan ég flutti hingað. Dembdi mér beint í Vod-ið og skoðaði hvort áhugaverðir þættir væru í boði. Þaðan tók ég stefnuna á DR1. Á hraðri yfirferð á I-inu, þá gerðist það, alls óforvendis. Skilnaðarsársaukinn hvefldist yfir mig, sár og óvæginn. Hvort það var bölvaður eyrnalokkurinn eða allir þættirnir sem við Pétur vorum vön að horfa á saman sem kom því öllu af stað er ekki gott að segja, en þar sem ég sat í bleikum sófa og barðist við tárin þá ákvað ég að leyfa mér það, leyfa mér að gráta, leyfa mér að sakna græns sófa og tánudds, leyfa mér að hugsa hlýtt til manns með fallegt bros og skakkar tennur, minnast bliks í auga og vonar sem átti aldrei von.

Í kvöld sauð ég fisk handa kisunum mínum og setti í vél. Í staðinn fyrir að kveikja á sjónvarpinu kveikti ég á plötuspilaranum. Undir ærandi diskóplötu frá 1977 hengdi ég upp þvott. 

Legg ekki meira á ykkur smáfuglar fagrir og aðrir vinir.

laugardagur, 14. mars 2020

Kötlumal

Hvað getur einn eftirlaunaþegi í vesturbæ Reykjavíkur upplýst mörg morðmál? var spurning sem ég þeytti út í svefnherbergisloftið í Samtúni þegar ég kláraði lestur á þar síðustu Eddubók Jónínar. Fékk þá veður af því frá eiginmanninum, sem þá lá í hjónasæng með mér, að það væri alls ekki víst að þær yrðu margar í viðbót. Nú vil ég taka það skýrt fram að ég hef notið hverrar einustu Eddubókar (og fyrst ég er byrjuð þá hef ég eingöngu lesið skemmtilegar og góðar bækur eftir Jónínu Leósdóttur) en ég gladdist engu að síður innilega yfir því að Edda leysti hreint ekki málið í síðustu bók, að sjálfsögðu var hún full af afskiptasemi og forvitni og öllu því sem gerir Eddu Frímannsdóttur að Eddu Frímannsdóttur, en mér finnst afar smart hjá Jónínu að breyta aðeins til. Ef þetta reynist síðasta Eddumálið þá kveð ég hana sátt í sinni en ég vona samt ógurlega að þær verði fleiri, textinn hennar Jónínu er svo lipur en líka þéttur og fleytifullur af öllu sem mannlegt er. Það á reyndar líka við um aðrar bækur sem ég hef lesið eftir hana. 

Kvefið á tímum Covid19 yrði líklega bókatitillinn hjá mér ef ég settist niður og reyndi að skrapa saman orðum í skáldsögu, hvað ætti svo sem nýfráskilin kona að segja um ást? 6 vikna kvefið mitt er ekkert nema kvef en að vera með venjulegt kvef á þessum óvenjulegu tímum er auðvitað ekkert venjulegt, eiginlega bara hallærislegt. Geri mitt besta til að kæfa hósta ef ég er stödd annarsstaðar en heima hjá mér og hnerri, herregúd. Er orðin þaulæfð í að bregða fyrir mér olnbogabótinni nema í þetta eina skipti sem ég renndi inn í innri hring á hringtorginu við Háskólann á leið minni til vinnu um daginn, óþægindi við að hnerra undir stýri náði hæstu hæðum á þeim tímapunkti. Rétt náði að setja stefnuljósið á og beygja á réttum stað út úr hringtorginu eftir tvo hnerra. Er annars lífræðilega hægt að hnerra með opin augu?

Legg ekki meira á ykkur elskurnar enda ætla ég að demba mér í Jarðarför Landsmóðurinnar Gömlu.

fimmtudagur, 12. mars 2020

Rækjur með fetaosti

Ef eitthvað er að marka Gestgjafann þá er matargerð Kýpurbúa grísk-tyrknesk og á stundum með líbönsku ívafi. Sjálf hef ég ekki komið til Kýpur, og enn síður kynnt mér matarmenningu þeirra, en Garides me fetta er víst ótvírætt grískur að uppruna. Yfirleitt borinn fram sem forréttur eða á smáréttahlaðborði. Léttur aðalréttur já en ég helmingaði nú samt uppskriftina. Ætlaði að kippa með mér baguettu úr Melabúðinni til að hafa með en gleymdi því svo. Á samt helminginn eftir af helmings matreiðslunni. 

Frúin er sumsé ekki bara með nefið ofan í skáldsögum, ég er líka lúsiðin við að blaða í gegnum uppskriftir. Áhuginn, og ánægjan, af matseld hefur ekki yfirgefið mig þrátt fyrir að vera aftur orðin ein í heimili. Þessa dagana er ég á kafi í Miðjarðarhafsblaði Gestgjafans frá árinu 2006. Það árið gerðist ég áskrifandi að Gestgjafanum í 1 ár. Á því ári bjó ég hjá foreldrum mínum eftir slit á 7 ára sambúð, tók heila meðgöngu í að finna mér íbúð sem urðu mín fyrstu íbúðarkaup, og sankaði að mér Gestgjafanum á meðan. Blöðin fóru með mér úr 111 í 105, frá hlíðum í tún, og eru nú í blússandi notkun í húsum í 112. 

Rétt eins og þá nýt ég þess að kveikja á kertum, nostra við matseldina, legg á borð fyrir sjálfa mig og nýt svo afrakstursins

Franskur jazz í bakgrunni. 








Þorri Hringsson mælti með þessu víni með matnum
Fyrsta glasið fór í sjálfan réttinn, tvö glös farin í mig. 

Legg ekki meira á ykkur kæru vinir enda þarf ég að huga að matseld helgarinnar.

þriðjudagur, 10. mars 2020

Af vekjara og bókum

Vekjarinn minn í morgunn sagði góðan daginn elskan mín, ertu vöknuð? Þessum gæða vekjara fylgdi ekki snús. Forsaga málsins er sú að við Pési æddum af stað úr Melabúðinni til að ná fyrir lokun í bílaumboð Pésa, þar sem bíllinn hans beið hans eftir viðgerð. Áttaði mig á því á leiðinni að ég hafði gleymt símanum mínum í vinnunni í æðibunuganginum í okkur. Komin alla leið í eitthvert Kauptún í öðru bæjarfélagi þá datt mér ekki til hugar að renna aftur vestur í bæ fyrir einn símagarm. Brunaði bara heim til mín og hóf leit að vekjaraklukkunni sem ég keypti í Ikea fyrir einum tveimur árum eða svo. Klukkuna fann ég þó hvergi og því voru góð ráð dýr. Nú vill svo til að ég er með heimasíma, ekki síst fyrir þá staðreynd að hann er galókeypis í þeim símapakka sem ég er með, nema mér varð hugsað til þess að einu sinni var hægt að panta hringingu til að láta vekja sig (já krakkar, auðvitað var það löngu á undan gsm) og það var þá sem ég áttaði mig á því að hringja í traustasta fólkið mitt. Mamma tók vel í að hringja í stelpuna sína klukkan sjö morguninn eftir. Það var svo pabbi sem vakti mig með þessum hlýju orðum í morgunsárið. 

Niðri í andyrinu, í blokkinni sem ég bý í, sá ég stafla af bókum til gefins. Án þess að hika hélt ég beint í bílakjallarann, tautaði með sjálfri mér að ég ætti nóg af bókum, huggaði sjálfa mig með því að ég myndi leyfa mér að skoða það sem eftir yrði er ég kæmi heim úr vinnu. Í vinnunni í dag birtist svo Sólveig vinkona mín og gæðablóð með bók fyrir mig að lesa og nokkur eintök af the New Yorker. Ég var því kampakát er ég hélt heim á leið og mér til ósvikinnar gleði (eða ógleði) var bókastaflinn í andyrinu óhreyfður. Ég "neyddist" því til að staldra við hann og jú, þið giskuðuð rétt, ég tók að mér nokkrar bækur, eða öllu heldur, ég skildi nokkrar bækur eftir í andyrinu. 

Ein af mínum uppáhaldsbókum er Hundrað ára einsemd eftir Gabriel García Márquez. Í gærkveldi horfði ég á Ástin á tímum kólerunnar. Velti því fyrir mér af hverju í ósköpunum ég hef ekki lesið fleiri bækur eftir manninn. Ein af bókunum sem ég tók með mér í lyftuna áðan er Af Jarðarför Landsmóðurinnar Gömlu.

Nú legg ég aldeilis ekki meira á ykkur að sinni, elsku vinir.

mánudagur, 9. mars 2020

Finnskur flamíngó?

Finnska pennavinkona mín sendi mér skilaboð á föstudeginum um að þau, hjónapörin þrjú, hefðu ákveðið að fara finnsku leiðina kvöldið eftir (þeirra eigin orð), þau væru búin að byrgja sig upp af víni og vildu endilega að ég kæmi í drykkjusamsætið til þeirra og kíkti svo með þeim í bæinn. Það var og. Get ekki sagt, óljúgandi, að ég hefði verið sérlega spennt fyrir þessu tilboði en vissulega langaði mig að hitta pennavinkonu mína aftur enda skemmtileg stelpa og við búnar að skrifast á í rúma tvo áratugi, auk þess sem ég hef tvisvar sótt hana og manninn hennar heim. Ekkert út á félagsskapinn að setja, það var þetta með drykkjuna og djammið sem dróg úr mér. 

Á laugardagskvöldinu er ég rembdist við að hrista af mér heimaværðinni og gíra mig upp í djammgírinn hringdi besta vinkona mín í mig. Við vinkonurnar fórum létt með að kjafta okkur í gegnum rúma 3 klukkutíma og er símtalinu lauk sá ég að pennavinkona mín var búin að senda mér skilaboð allann tímann um hvar þau væru, hvort ég væri ekki að koma og svo að síðustu; að þau væru farin uppá hótel að sofa, flug í fyrra fallinu daginn eftir. Þannig fór það.

Á sunndeginum umpottaði ég blóm í fyrsta skipti á ævinni, Flamingóinn minn var orðinn svo lúpulegur og búin að fella öll rauðu blómin svo ég tók sjénsinn, þvert á kunnáttu og getuleysi í þessum efnum. Hann sperrir sig enn og gerir vonandi áfram. Sólin sperrti sig líka í gær og lokkaði mig út í göngutúr. 

Að auki tók ég mér 5 klukkutíma í matseld. Legg ekki meira á ykkur að sinni.

föstudagur, 6. mars 2020

Kona með andlit

Ég tek henni Sólveigu minni, gæðablóði og gáfukvendi, iðulega fagnandi en, í vikunni þegar hún kom, tók ég þrjú hamingjuhopp (í huganum) áður en ég færði henni kaffi. Töluðum um rithöfunda og bækur og bækur og rithöfunda og svo var kaffið bara búið og Sóla var á hraðferð.

Í gær hringdi ég á leigubíl. Eftir örskamma stund fékk ég sms um að bíllinn væri kominn svo ég snaraði mér í skó og rauðu eightís-kápuna hennar mömmu. Í lyftunni fékk ég annað sms um að bíllinn væri kominn, svo ég dreif mig út, en þar var enginn bíll. Rölti af stað og hugsaði með mér að hann hefði kannski stoppað í götunni fyrir ofan. Þar sem ég gekk í snjóbörðum vindgangi hringdi gemsinn, leigubílstjórinn tilkynnti mér að hann biði á Vesturgötu. Þar sem ég bý í Veghúsum sagðist bílstjórinn hringja aftur uppá stöð og biðja um annann bíl, svo ég labbaði aftur til baka. Stóð niðri í stigagangi og sótti strætó-appið. Var rétt búin að setja inn kortaupplýsingar er síminn hringdi í annað sinn, annar leigubílstjóri sagði; Vesturhús, eru þau til? Einhverra hluta vegna vildi stelpan á stöðinni senda sína bílstjóra í vestur en mér tókst að fá þennann í hús og síðan í bryggju þar sem Sigrún vinkona beið. 

Á Spænska barnum fengum við stöllur okkur rauðvínsglas og tapaz áður en við klufum veður niður götuna á Petersen svítuna, þar sem við vinkonur höfðum hugsað okkur að hlýða á frönskuskotinn jazzsöng, en hittum fyrir finnska vini mína sem höfðu komið til landsins um morguninn. Sátum því á sófum í andyrinu og töluðum ensku ásamt því að steypa í okkur kokteilum. Tókum síðasta vagninn heim. Þ.e.a.s. strætisvagninn.

Í kvöld komum við Birta okkur fyrir á sófanum og hugsuðum hlýtt til okkar Sólu

mánudagur, 2. mars 2020

Talandi um bækur...

...þá kláraði ég Jussa fyrir helgina. Þrátt fyrir það er ég ekki búin að verða mér úti um næsta Eddu-mál. Síðast er ég kláraði bók eftir Jussa (eða þar síðast kannski þar sem ég er búin með þessa) hugsaði ég; njah, þú þarft að gera betur næst minn kæri. Að sjálfsögðu brást Jussi ekki væntingum mínum, fléttan var þétt og spennuþrungin fyrir svo og utan að fá loksins að kafa undir yfirborð Assads. Príma lestur.

Fyrir fleiri árum en ég kæri mig um að muna þá stóð ég frammi fyrir því að skrifa um ljóðskáld í íslenskutíma sem ég var í í Fjölbraut í Breiðholti. Ég hef aldrei verið sérstaklega ljóðhneigð og alls ekki þarna en mér til mikillar gleði þekkti ég eitt nafn á listanum, þó ekki vegna skáldskapar heldur fyrir bassaplokk. Ég hef alltaf verið mikill aðdáandi Sykurmolanna, og er enn, og því var það engin spurning að Bragi Ólafsson yrði fyrir valinu. Ég fór á bókasafnið í Gerðubergi og varð mér úti um nokkrar ljóðabækur og eitt smásöguhefti. Ég hafði sumsé aldrei lesið staf eftir manninn en átti allar Sykurmolaplöturnar, og á enn. Nennti samt ekki að skrifa ritgerð, ákvað í staðinn að taka bara viðtal við Braga. 

Þetta var sumsé fyrir daga internetsins og fátt í boði fyrir unga snót annað en að taka upp símaskránna og fletta undir B. Þar var vissulega enginn Bragi Ólafsson, Sykurmoli, skráður en ég gerði mér nú lítið fyrir og hringdi, úr heimasímanum uppí svefnherbergi foreldra minna, í þá Braga Ólafssyni sem þar fyrirfundust. Já, góðan daginn, Bragi Ólafsson? Já, svaraði iðullega karlmannsröddinn. Ert þú Sykurmoli? Nei, var ávalt svarið sem ég fékk. Nema frá einum Braga Ólafssyni, bankastarfsmanni, sem svaraði aldrei í símann. 

Ég var ekki á því að gefast upp, eins og ég sagði, ég nennti alls ekki að skrifa ritgerð. Nýtti mér samband við mág minn en bróðir hans þekkti til innann tónlistarinnviða Íslands. Fékk númerið hjá einhverjum Ásgeiri sem ég útskýrði fyrir ástæðu mína fyrir að komast í samband við Braga Ólafsson. Ásgeir sá sagðist aðeins þurfa að skoða málið. Örfáum dögum seinna hringdi heimasíminn og ég var kölluð að tækinu. Á hinum enda línunnar reyndist vera Bragi nokkur Ólafsson, Sykurmoli. Nei, ég meina, ljóðskáld! Á þessum tíma starfaði hann á auglýsingastofu og virtist bara nokkuð impóneraður yfir því að einhver Fjölbrautarskjáta vildi taka við hann viðtal. Bauð mér að koma og hitta sig á auglýsingastofunni daginn eftir sem ég að sjálfsögðu þáði. 

Ætla ekki einu sinni að reyna að neita því að ég var í meðallagi mikið nervös að eiga "stefnumót" við Sykurmola ljóðskáld með gamalt upptökutæki að vopni. En, ég lét mig hafa það. Bragi virkaði hlédrægur og feiminn en líka afar viðkunnanlegur. Viðtalið, eins og ég man það, reyndist fínt. Ég fékk allavega þrusugóða einkunn fyrir, eina manneskjan sem skilaði ekki ritgerð. 

Kennarinn minn skilaði svo aldrei spólunni, þrátt fyrir að ég reyndi nokkrum sinnum að heimta hana til baka. Ég get því eingöngu stutt mig við minni, hversu áreiðanlegt (eða óáreiðanlegt) það svo sem er.

Legg ekki meira á ykkur að sinni elsku vinir, nóg komið af Bragaháttum.

sunnudagur, 1. mars 2020

Helgarþrenna

Þegar þrjár miðaldra vinkonur koma saman til að belgja sig út af humri, kampavíni og hvítvíni þá er næsta víst að þá verði gaman. Sú varð líka raunin s.l. föstudagskvöld er tvær góðar vinkonur mínar sóttu mig heim. Hér í borðkróknum í nýju íbúðinni minni var mikið spjallað, töluvert etið og þó nokkuð drukkið. Stóðum úti í snjónum á veröndinni minni og skipulögðum hvítvínsstundir á komandi sumri. Hver hljómplatan af annarri snerist á fóninum, dönsuðum og sungum á stofuparketinu. Hlógum dátt og innilega. Þegar vinkonur þínar koma með ítalskt gúrmei lóðbeint frá Ítalíu (og nei, þá er ég ekki að tala um einhvern vírus heldur krydd og olíu og pestó og svoleiðis), krem, kertastjaka og gegnsæjar blúndunærbuxur í innflutningsgjöf þá veistu að þú átt góðar vinkonur.

Get ekki neitað því að hafa vaknað örlítið rykug í gær en reif mig engu að síður á lappir og mætti galvösk í "babyshower" hjá henni Janis minni. Þar fyrir hitti ég hana Viktoríu mína en þeim tveim kynntist ég í Melabúðinni, sumsé, samstarfskonur og vinkonur. Ég reyndist vera Íslendingurinn í hópnum, fyrir utan kannski bumbubúann sem á filipeyska móður og pólskann föður, Viktoría er svo frá Búlgaríu og restin af barnasturtusamsætinu reyndist portúgalskur. Frábært kombó að kona tali ekki um veisluhlaðborðið sem verðandi móðir var búin að reiða fram, harrí á himnum, hvílík sæla. Aftur sumsé belgdi ég mig út af mat, hló og spjallaði og gladdist innilega fyrir það tækifæri að fá að vera með, og kynnast, frábærum konum. Það er ekki lítið.

Í gærkveldi var ég enn pakksödd en vann engu að síður í afgöngum kvöldsins áður; kaldur humarinn fór í kettina, kalt Moëtið fór í mig


Nonna's garden

Vaknaði hress í morgun, las, drakk könnu af kaffi, klappaði kisunum mínum og fékk mér ristað brauð. S.l. klukkutíma, eða svo, er ég búin að hlaupa um íbúðina með prik í hendi, sveifla því frá hægri til vinstri, kippa því upp og aftur niður. Systkinin samrýndu eru búin að hlaupa með mér um alla íbúðina, sveigja trýnin frá hægri til vinstri, hoppa upp og niður. Hámarki leiks var náð er Bjössi stökk upp og greip svo fast um músina, sem hékk í spotta föstum við prikið sem ég hélt um, að spottinn losnaði frá prikinu. Bjössi virtist hæst ánægður, tók músina í kjaftinn og hljóp í burtu með hana. Við Birta stóðum eftir og hugsuðum kannski það sama; bölvaður bjáninn, veit hann ekki að þetta er ekki alvöru mús?

Er enn í náttfötunum og býst hreint ekki við að fara úr þeim í dag, nema kannski rétt á meðan ég bregð mér undir sturtuna. Legg ekki meira á ykkur, elsku vinir.

fimmtudagur, 27. febrúar 2020

Af köttum og baðvatni

Kettir virðast elska baðvatn, allavega miðað við kettina sem ég hef komist í tæri við í gegnum tíðina. Dagurinn minn sat yfirleitt á baðbrúninni og lapti heitt baðvatn eða beið eftir því að ég kæmi úr sturtu til að sleikja sturtubotninn. Sama gerði hún Tisa mín sem um hríð bjó með okkur Degi, og þáverandi sambýlismanni, í Grafarholtinu forðum daga. Samrýndu systkinin, áður í Samtúni, nú í Veghúsum, eru í engu frábrugðin þessari þörf katta. Nema sturtuferðir frúarinnar eru ekki jafn einskorðaðar við morgna eftir að hún flutti í Grafarvog. Suma morgna snúsa ég fram yfir sturtutíma. Þá daga er himneskt að fara í heita kvöldsturtu. 

Í morgun fór ég í sturtu. Þegar ég kom heim eftir vinnu vomaði Birta ámátlega í sturtunni, eina sem ég gat lesið úr því var; ég vil fá sturtuvatn. Að sjálfsögðu varð ég strax við þeirri (óbeinu) beiðni, tók minni sturtuhausinn í mínar hendur og skrúfaði frá, lét heita bununa renna yfir sturtubotninn. Þar sem ég stóð álút og fylgdist með Birtu fylgjast með vatninu sem rann í botninn ákvað ég að skrúfa fyrir. Nema ég snéri of mikið og áður en ég vissi af stóð ég álút undir bununni af stóra sturtuhausnum. Hárið á mér og vinstri handleggurinn á mér (innan í peysunni sem ég var í) varð á örskotsstundu gegndrepa.

Fyrst brá mér, síðan hlóg ég, dátt og innilega. Þurrkaði á mér hausinn í handklæði, klæddi mig úr og fór í náttföt. Legg ekki meira á ykkur.

þriðjudagur, 25. febrúar 2020

Þessir dagar

Í gær var einn af góðum dögum ársins. Mætti kvefuð og þreytt til vinnu en lét það ekkert aftra mér við bolluátið, bolludagur er víst bara einu sinni á ári. Um kvöldið steikti ég pressað hvítlauksrif í kannski sekúndu áður en ég bætti matskeið af púðursykri við og dembdi síðan balsamik ediki yfir. Á heitri pönnu tekur það ekki langa stund að sjóða og þykkna og því þurfti kona að vera dugleg að hræra í blöndunni sem reyndist hreint ekki þrautalaust, fnykurinn af heitu balsam edikinu var slíkur að frúnni súrnaði í augum. Léttsteiktri kjúklingabringu var síðan blandað saman við og því næst færð yfir í eldfast mót. Raðaði útlendum kirsuberjatómötum allt í kring og smellti inní ofn 
Átti útrunninn erlendann mozzarellaost sem ég skar væna sneið af og setti yfir bringuna eftir hálftíma viðveru í ofninum. Það tók ostinn ekki nema rétt rúmar 5 mínútur að bráðna og þá var bringunni skellt á disk, smátt skorinni basiliku fleygt yfir ásamt skornum erlendum kirsuberjatómötum. Átti líka útrunnið salat sem fékk að fljóta með. Príma kvöldverður get ég sagt ykkur.

 Í dag var enn einn af þessum góðu dögum ársins. Pési stóð þegar yfir pottunum er ég mætti kvefuð en ekki jafn þreytt til vinnu. Súpan stóð fyllilega fyrir sínu og fyllti minn maga svo duglega að ég afþakkaði gott boð Pésa um að taka súpu með mér heim, sprungin á sprengidegi. Í kvöld dróg ég útrunna erlenda mozzarellaostinn út úr ískápnum og skar í sneiðar, dreypti eðal ólafíuolíu yfir, lagði íslenskar tómatsneiðar ofaná, pipraði og saltaði, reitti basiliku yfir og drippaði því næst kirsuberjabalsamgljáa yfir

Príma kvöldverður get ég sagt ykkur.

Á morgunn er svo enn einn dagur. Legg ekki meira á ykkur. Í bili, a.m.k.

sunnudagur, 23. febrúar 2020

Steikt egg og flensa

Einhverra hluta vegna sá bráðum minn fyrrverandi alfarið um að steikja bæði beikon og egg í okkar sambúð. Ég get því ekki með góðu móti munað hvenær ég sá um slíka steikingu síðast, allavega liðin 12 ár síðan, það veit ég með vissu. 

Þegar ég kom heim eftir vinnu s.l. föstudag langaði mig mest til að henda mér í heita sturtu og beint í náttfötin. Henti mér vissulega í heita sturtu en þar á eftir tók ég til við að mála varirinar á mér rauðar, smeygði mér í svartar gallabuxur, þunna hauskúpuskyrtu og appelsínugula hælaskó. Mætti rám og þreytt í partý í Skútuvogi, partýhaldari tók vel á móti mér og skipaði mér að fá mér gott romm í hálsinn. Fékk þrjá flauelsmjúka rommsopa á barnum en hélt mig síðan við brakandi þurrt hvítvín. Skemmti mér konunglega í pub-quiz, spjallaði og hló með vinnufélögum en datt ekki til hugar að fara með þeim niður í bæ, dreif mig bara heim í leigubíl. 

Var sjálfri mér þakklát er ég vaknaði þynnkulaus morguninn eftir. Ákvað að steikja mér egg og beikon í morgunmat, slík var gleðin. Beikonið steikti ég á þurri pönnu, minnug þess hvernig bráðum minn fyrrverandi var vanur að steikja beikon, en ég ákvað að prufa að smjörsteikja eggin. Smjörið varð að sjálfsögðu fljótt brúnt en bragðið á eggjunum var gott. Svo gott að þrátt fyrir flensuna afréð ég, eftir heita sturtu að sjálfsögðu, að labba bara eftir bílnum enda glennti sólin sig og ég arkaði af stað með sólgleraugu á nefinu. Var ekki alveg viss um hver væri besta leiðin en hafði jú einhverjum árum fyrr verið viðstödd opnun göngubrúar sem tengdi þennann voginn við hinn voginn. Eftir 1 klstund og 7 mín. settist ég inn í tíkina mína. Er heim var komið fann ég að mér var kalt inn að beini. Óskaði þess að ég væri með baðkar en þar sem ég er bara með sturtu klæddi ég mig úr og henti mér undir sæng. Steinsofnaði og svaf til að verða hálf sjö. Skjögraði svefndrukkinn fram úr með stíflað nef, hóstakjöltur og lopaþoku í hausnum. 


Í morgunn vaknaði ég nokkuð hress en komst þó ekki fram úr, Birta mín lá steinsofandi á framhandleggnum á mér og að sjálfsögðu vildi ég ekki vekja hana. Eftir könnu af kaffi og bókalestri ákvað ég að steikja mér egg í ólífuolíu, sumsé eins og bráðum minn fyrrverandi gerði ávalt. Ristað brauð með, ekkert til að kvarta yfir 

Fór í heita sturtu í dag, já, en fór ekki út fyrir hússins dyr. Er búin að þurrka af, ryksuga og skúra og setja í vél. Úti fyrir kyngir niður friðsælum snjó. Birta og Bjössi sofa værðarleg á bleikum sófa. Var rétt í þessu að hengja upp þvott, franskur djass í bakgrunni, værð í hjarta. 

Legg ekki meira á ykkur elsku vinir nema jú, þessa mynd hér

miðvikudagur, 19. febrúar 2020

Aldrei þessu vant var einungis ein bók á jólagjafalistanum mínum.

Bókina fékk ég svo í jólagjöf frá foreldrum mínum. Að sjálfsögðu dembdi ég mér lóðbeint með nefið ofan í hana enda afar áhugasöm um Stöðu pundsins. Var reyndar byrjuð á bókinni Nine perfect strangers en að sjálfsögðu lætur kona ókunnuga ekki halda sér frá kunnugum. Í miðjum Bragaháttum datt svo ný bók Jussa uppí hendurnar á mér og ég festist í Fórnarlambi 2117. Sat hugfanginn í dönskum glæpavef allt þar til ég lagði land undir fót. Eins og allir almennilegir bókabéusar vita þá er ekkert vit í því að bregða sér í ferð milli landa með langt komna bók svo Plan B varð plan E. Í Lundúnaborg færði systurdóttir mín mér að gjöf bók með svo girnilegum titli og bókarkápu að ég hef neyðst til að beita sjálfa mig járnvilja til að byrja ekki að blaða í henni strax. Hvað varð annars um D gætuð þið spurt? Jú, í miðju fullorðinsbókafárinu datt ég ofan í 63 ára gamla barnabók sem dúkkaði upp í einum skilnaðarkassanum, aðalsöguhetjan ber sama nafn og ein systir mín svo það segir sig sjálft að ég yrði að reka nefið í hana einnig. Sem ég og gerði.

Kom heim s.l. föstudag með forsmekk af kvefi í hálsi. Var orðin nefmælt á laugardegi og einstaka hóstakjöltur rauf nuddværðarkyrrð frúarinnar á sunnudegi. Í gær herti pestin tökin og í dag heldur hún þétt um slímtaugar nefsins ásamt því að herða hóstatakið. Í gær fékk ég einnig veður af nýrri Eddubók. Dreif mig í heita sturtu eftir vinnu og lagðist á bleikann sófann í rauðum náttslopp, harðákveðin í því að klára Jussa vin minn. Vaknaði síðar um kvöldið, ringluð og sveitt. Fórnarlamb 2117 lá á gólfinu. Át nokkrar kexsneiðar með Stilton osti við eldhúsbekkinn áður en ég burstaði tennur og fleygði mér í rúmið. Sofnaði strax.

Í dag sá ég að Jóhanna gaf sinni góðu konu rósir í tilefni nýrra Eddumála, eins gott. Sjálf beiti ég Jónínu járnvilja, hún kemur ekki inn á mitt náttborð fyrr en danskur kollegi hennar er farinn þaðan.

Legg ekki meira á ykkur í bili, elskurnar.

mánudagur, 17. febrúar 2020

Í fyrsta skipti, síðan ég skildi,

var ég strokin af karlmanni. Hann strauk á mér lærin og fótleggina, rassinn og aftanverð lærin. Fikraði sig upp eftir bakinu á mér og strauk á mér magann. Fór mjúkum höndum um handleggi mína og strauk hvern einasta fingur. Fyrst með saltskrúbbi og þar á eftir með þörungamaska. Þessi athöfn var vissulega bara forleikur. Nýji strokumaðurinn í lífi mínu heitir Óskar og er heilsunuddari í Bláa Lóninu. 60 mínútna nuddið sem síðan tók við gaf skrúbbsktrokunum ekkert eftir.

Þegar ég var búin að fara fram á skilnað og áttaði mig á því að afmælisdagurinn minn yrði ekki 5 ára brúðkaupsafmæli heldur 45 ára afmælisdagurinn minn þá ákvað ég að gera eitthvað stórfenglegt fyrir sjálfa mig. Stórfengleg hugmyndin lét ekki á sér standa, ég pantaði hádegisverð á Lava veitingastað, herbergi á Silica og kvöldverð á Moss. Fyrir mig og mig eina. Bætti um betur og pantaði mér nudd í Bláa Lóninu. Flaut frá strokumanninum í himnasælu og um Lónið þar til ég var farin að óttast að skinnið myndi smjúga af viskhöndunum á mér.

Það eru líklega ein 25 ár síðan ég hætti að nota sjampó og hárnæringu. Á því ekki gott með að lýsa því fyrir ykkur hvernig mér leið að sjá sjampóbrúsann hennar mömmu í sturtunni minni í morgunn. Eftir Bláa Lóns ævintýrið, þar sem kona hafði ekki einungis aðgang að prívat lóni frá hótelherberginu heldur var strokin hátt og lágt af myndarlegum manni, þá var hárið á mér í morgunn eins og þæfður lopasokkur.

Legg ekki meira á ykkur elskurnar.

fimmtudagur, 13. febrúar 2020

Til hamingju Ísland með að ég fæddist hér

Fyrir 5 árum síðan stóð ég fyrir framan hárprúðann og skeggjaðann Norðmann. Hann var í svartri skikkju, ég var í rauðum kjól sem ég hafði keypt í Wales árinu á undan. Við hlið mér stóð maðurinn sem ég kolféll fyrir þá 32 ára gömul. Ég hefði viljað giftast honum af ást, og engu nema ást, en ég giftist honum af nauðsyn. Stakk mér með honum til Osló og stóð sumsé þarna á fertugs afmælisdegi mínum og dró sérsmíðaðan gullhring á hans fingur í votta viðurvist. Vottar sem ég leit fyrst augum fyrir utan dyr sýslumannsins áður en við æddum inn. Engin fjölskylda, engir vinir.

Ekki að ég væri hætt að elska hann eða að ég vildi ekki elska hann, ég var einfaldlega búin að átta mig á því að lífið yrði ekki eins og ég hafði staðfastlega trúað að það myndi verða. Væntingarnar voru miklar og því var fallið hátt. Harkalegt og hátt.

Í dag er ég komin í annað samband. Samband sem gerir mér hátt undir höfði. Samband þar sem nærveru minnar er óskað. Samband sem byggir á því hverjar mínar tilfinningar, langanir og óskir eru. Samband mitt við sjálfa mig. Eins og öll ný sambönd þá litast það af mikilli spennu og eftirvæntingu, tilhlökkun jafnvel, en líka af feimni og óöryggi við því óþekkta. 

Leyfi mér að efast um að þetta nýja samband muni enda á sýslumannsskrifstofu í Noregi en sambúðin er hreint prýðileg. Legg ekki meira á ykkur.

laugardagur, 25. janúar 2020

Beðið eftir Godot

Ætlaði að halda áfram að ganga frá dóti í kvöld og elda mér núðlurétt. Systurdóttir mín bjargaði mér frá því með því að bjóða sér í heimsókn. Henni sagðist vera alveg sama þó ég væri komin í náttfötin, ég þyrfti ekkert að klæða mig upp fyrir hana. Engu að síður reif ég humar úr frysti og henti í kalt bað, á að sjálfsögðu líka kælda kampavínsflösku. 

Nú sit ég hér í eldhúskróknum í nýju íbúðinni minni á rauðum náttfötum, búin að hrista í einn kokteil og tendra á kertum. Systurdóttir mín er yfirleitt ekki að gera mikil plön fram í tímann og er annálaður næturgöltrari, það er því best að bíða með að bræða hvítlaukssmjörið þar til hún er komin.

En þegar hún kemur, þá verður gaman. Getið sveiað ykkur upp á það og legg því ekki meira á ykkur að sinni.

fimmtudagur, 23. janúar 2020

Karlafar nýfráskilinnar konu

Þar sem ég sat í bílnum, fyrir utan bankann, og ætlaði að fara að ræsa bifreiðina vatt sér karlmaður inn og settist í farþegasætið við hliðina á mér. Ef ég ætti að giska myndi ég skjóta á að hann væri c.a. 5 árum eldri en ég og af klæðaburði gæti ég einnig ályktað að maðurinn sé iðnaðarmaður. Með fullri vissu get ég staðhæft að honum krossbrá er hann sá mig, baðst afsökunar í bak og fyrir meðan ég skellihló. Eymingjans maðurinn ætlaði sumsé að hlamma sér í bifreiðina sem var lagt við hliðina á mínum bíl. 

Í dag, eftir vinnu, hleypti ég karlmanni inn í íbúðina mína. Ef ég ætti að giska þá gæti ég trúað að hann væri á mínum aldri, ef ekki örlítið yngri. Ég veit fyrir víst að hann er iðnaðarmaður. Hann skildi skóna sína eftir fyrir utan íbúðina mína, mældi glerið í verandarhurðinni minni í bak og fyrir, skráði tölur í skrifblokk sem hann hafði meðferðis, var líka með tölur skrifaðar á handarbakið. Skoðaði kattalúguna sem ég keypti í gær í krók og kima, arkaði svo með hana undir handleggnum útí veðrið. Sagðist verða í sambandi. 

Var rétt í þessu að fá svo hljóðandi (eða lesandi) sms; Hver er þetta 
Ekkert spurningamerki, enginn punktur. Tvær hringingar fylgdu í kjölfarið úr þessu sama númeri sem ég þekki ekki, þar af leiðandi svaraði ég ekki. Af röddinni, sem talaði inn á talhólfið mitt, að dæma get ég ályktað með nokkurri vissu að hringjandinn er karlmaður. Aldur og fyrri störf verður að liggja á milli hluta.

laugardagur, 18. janúar 2020

Lífsvöndur

Eftir heita sturtu og heitt kaffi reif ég mig upp úr ruggustól ömmu Boggu og sleit mig úr greipum Jussa. Dreif mig út í bjarta, snjóhvíta stilluna, andaði að mér fersku loftinu og gekk af stað. Fallegt já en skítkalt. Kom heim með grænann, bleikann og appelsínugulann vönd í fanginu og rauðann kuldaroða í kinnum.

Í nýju íbúðinni minni er komin þvottavél sem lætur vart í sér heyra, þráðlaust net og flatt sjónvarp, ný sturta sem kætir frúnna á hverjum morgni og nýtt rúm sem bíar henni í svefn á hverju kvöldi. Pabbi tengir og festir, setur saman, græjar og gerir, staðfestir fyrrum fullyrðingar stelpunar sinnar. Ekki að mamma gefi honum neitt eftir, tekur upp úr hverjum kassanum af öðrum sem stúlkan brunar með milli túns og húss, vaskar upp, þrífur, eldar og heldur nánast óslítandi flaumi af kaffi.

Síðan síðast er ég búin að fá kótelettur með raspi, soðna ýsu stappaða með kartöflum og smjéri og kjöt í karrí. Blómvöndurinn fagri sperrir sig með appelsínugulum amaryllis fyrir miðju. Sjálf sperri ég mig rogginn fyrir miðju með góða foreldra sem standa þétt við bakið á mér.

fimmtudagur, 9. janúar 2020

Ástin lætur ekki að sér hæða

Ég kynntist honum daginn sem ég flutti í Veghús. Vill til að hann býr í sama húsi og ég, á hæðinni fyrir neðan. Það er óhætt að segja að það hafi verið ást við fyrstu kynni. Á hverjum degi hlakka ég til að taka lyftuna niður til hans og mér líður vel í hvert sinn sem ég tek lyftuna aftur upp frá honum. Nýja ástin í lífi mínu heitir bílakjallari.

Lykillinn sem gengur að bílakjallaranum er aðeins lengri en venjulegur lykill, það er því einfalt að rata ávallt á þann rétta. Til að komast aftur út um sömu hurð þarf ekki lykil og því er engin þörf á neinum málamiðlunum. Hið fullkomna samband?

Var rétt nýstigin inn í andyrið á Veghúsum eftir vinnu í dag er ég áttaði mig á því að ég hafði gleymt lyklakippunni minni í bílnum. Í bílakjallaranum. Út úr lyftunni kom maður sem ég flaug á með mínu blíðasta brosi en hann reyndist vera gestur í húsinu. Í veikri von áræddi ég að kippa í húninn, ef ske kynni að hurðin hefði ekki alveg fallið að stöfum en nei, ég var búin að læsa sjálfa mig úti inni í andyri míns eigin fjölbýlis. Engar málamiðlanir þar.

Þar sem ég stóð tvístígandi og ætlaði að fara að hugsa ráð mitt lukust dyrnar upp. Inn steig kona sem krossbrá, hafði ekki átt von á neinum vomandi við dyrnar. Ég var fljót að kynna mig með mínu breiða brosi og í ljós kom að við búum ekki bara í sama fjölbýlinu heldur á sömu hæðinni. 

Svona getur nú lífið verið bráðskemmtilegt, legg ekki meira á ykkur elskurnar.

mánudagur, 6. janúar 2020

Darraðardans

Kreisti heldur mikinn sítrónusafa yfir laxinn og hefði mátt strá minna salti yfir lárperuna. Spínat, sólþurrkaðir tómatar og feta ostur jöfnuðu ójöfnuna út. Sancerre skolaði svo blöndunni mjúklega niður kokið á mér. 

Eftir áratuga sambúð með safnhaug í garðinum á ég líkamlega erfitt með að henda allskyns stöffi í heimilissorptunnuna hér í nýju íbúðinni. Sat engu að síður pollróleg yfir kvöldmáltíð kvöldsins, við kertaljós og franskan djass. Sá flugelda út um eldhúsgluggann. 

Fyrir margt löngu las ég blogg konu sem mælti með ákveðnu hvítvíni og ég ákvað í kjölfarið að prófa umritað vín. Síðan þá er konan löngu hætt að blogga en hvítvínið er engu að síður enn í miklu uppáhaldi hjá mér.

Já, það getur verið erfitt að vera manneskja og lífið er ekki bara leikur, það er líka dans á rósum. Að auki sakna ég kattanna minna mikið. Legg ekki meira á ykkur elskurnar.

sunnudagur, 5. janúar 2020

Fylgifiskar skilnaðar

Búin að bera níðþunga bókakassa, kerti í potti, fleiri kíló af hljómplötum, áfengi í kössum utan af kisumat, föt í svörtum plastpokum og kokkablöð í bútasaumstösku frá mömmu. 

Með prentsvertusvarta fingur hef ég tekið bolla, undirskálar, diska, vasa og kertastjaka upp úr kössum, svo fátt eitt sé nefnt. Hef neyðst til að vaska mikið af þessu upp áður en ég gat gengið frá því inní skápa. Ekki að ég sé að fara að flytja á næstunni en nennið þið að minna mig á að nota ekki Fréttablaðið aftur til að pakka niður brothættu dóti?

Föstudagskvöld fór ég út að borða með frábærum vinkonum og naut mín í þeirra góða félagsskap. Vaknaði örlítið rykug á laugardagsmorgni en lét það ekki stoppa mig í að klára lestur á Vetrargulrætum Rögnu Sigurðar. Dreif mig því næst í Samtún og pakkaði og pakkaði og keyrði svo smekkfullann bíl heim í Veghús. Eyddi laugardagskvöldi í að taka uppúr kössum og pokum og töskum og ganga frá. Já, og þvo mér um hendur, prentsvertuhendur.

Í morgun keyrði ég út úr bílakjallaranum með gleði í hjarta og bílinn fullann af tómum pappakössum sem ég fyllti í Samtúni. Um miðbik dagsins beilaði ég á yndislegri vinkonu sem var búin að bjóða mér á forsýningu í bíó í kvöld. Keyrði smekkfullann bíl heim í Veghús með grátbólgin augu. Í dag eru 12 ár síðan ég hitti Pétur fyrst. Veit ekki alveg hvort það var sú tilhugsun eða að fylgjast með Samtúninu hálftæmast sem ærði skilnaðarblúsinn upp í frúnni.

Hvort heldur sem er þá var ég döpur og meyr í dag, meyr og döpur og skammast mín ekkert fyrir að viðurkenna það.

föstudagur, 3. janúar 2020

Fésbúkurinn

er vinur í raun. Um leið og hann komst á snoðir um skilnað okkar Péturs hefur hann otað að mér ýmsum leiðum til að forðast eiginmanninn, sem á þessu ári mun löglega verða minn fyrrverandi. Ekki bara hefur hann boðist til þess að fela framtíðarstatusa frá Pétri, hann býðst líka til þess að fela allar minningar sem hafa eitthvað með Pétur að gera. Málið er bara að síðustu 12 ár af lífi mínu var ég sjúklega ástfangin af Pétri og reiðubúin til að leggja allt mitt líf að hans. Ef ég kysi að fela minningar síðustu 12 ára til að forðast hann, þá ætti ég engar minningar. 

Þrátt fyrir skilnað, sem hvorki gerist af sjálfu sér né er með öllu sársaukalaus, þá á ég margar góðar og fallegar minningar með Pétri, minningar sem mig langar að muna þegar fram líða stundir. 

Þrautgóður á raunastund fésbúkur já, en nei takk. 

miðvikudagur, 1. janúar 2020

Á nýju ári

Þrátt fyrir nokkur heimboð frá fjölskyldu og vinum kvaddi ég gamla árið ein. Fagnaði því nýja líka ein. Heima hjá mér, með sjálfri mér, í nýju íbúðinni minni.

12 ára sambandi okkar Péturs er lokið. Korter í jól fékk ég nýju íbúðina mína afhenta, alls forvendis, átti ekki að gerast fyrr en um miðjan janúar. Skrifaði undir kaupsamning á föstudegi, fékk afhent á laugardegi, flutti á sunnudegi, eða þannig. Flutti svefnsófa, ruggustól ömmu Boggu, kommóðuna hennar mömmu og annað sem tilheyrði mér án þess að raska komandi jólum Péturs, langaði ekki neitt að skilja hann eftir með hálfa búslóð korter í aðfangadag með foreldrum sínum. Sjálf brunaði ég vestur í Kolbeinsstaðarhrepp eftir vinnu á aðfangadag til foreldra minna sem pökkuðu mér svo þétt í bómull að ég komst ekki úr náttfötunum á jóladag, umhyggja þeirra jaðraði við umhyggjuofbeldi, hafa hlustendur heyrt um slíkt?

Milli þess ég sem pakkaði ofan í kassa í Samtúni, vann í Melabúðinni, bar inn kassa í Veghúsi þá hvikaði ég hvergi frá því að vera sú manneskja sem ég er. Já, ég er hrædd. Já, ég veit ekkert hvað þetta ár ber í skauti sér. Já, ég er fegin að vera laus við hluti sem öngruðu mig mjög mikið en já, ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að ég á eftir að sakna Péturs og alls sem við áttum, eða áttum ekki, eða.... já, hver veit.

Eftir vinnu í gær drakk ég kaffibolla með systur minni. Drakk líka kaffibolla með bestu vinkonu minni. Kom heim til mín og eldaði humar, drakk doldið kampavín og fór svo að sofa rétt eftir miðnættið.

Í morgun drakk ég kaffi í rúminu og las í bók. Fór út í göngutúr. Í dag er nýr dagur og ég hef ekki hugmynd hvers er að vænta. Það er harla gott.