Föstudagskvöld borðaði ég indæla rækjunúðluhumarsoðssúpu hjá Unni Maríu. Myndarlegi maðurinn kom til okkar síðar um kvöldið og við flatmöguðum í sjónvarps-deninu, fengum popp að hætti Unnar og horfðum á athyglisverða mynd.
Laugardagskvöldið komu Unnur & Arna í mat í Samtúnið. Við drukkum doldið af hvítvíni, tókum slatta af myndum, hlustuðum á næntís tónlist, fórum í næntís-þrítugsafmælið hans Haffa & enduðum svo niður í bæ.
Sunnudagskvöldið fór ég með myndarlega manninum á Unglist í Norræna Húsinu. Dagskráin var fjölbreytt & skemmtileg. Ásta myndarlegamannsdóttir spilaði listilega vel með tríóinu sínu. Fífilbrekkan var sungin í útsetningu Sigvalda Kaldalóns sem mér þótti sérstaklega gaman að heyra, þar sem hún er verulega frábrugðin útsetningu Sveinbjörns Sveinbjörnssonar sem ég er að æfa þessa dagana.
En ég gerði líka hluti sem ég átti ekki að gera. Og gerði ekki hluti sem ég hefði átt að gera.
Ég fór í göngutúr til að fá rok í andlitið á mér, en rokið var mun meira en ég átti von á, göngutúrinn endaði á öðrum stað en ég ætlaði, og ég fékk meira en bara rok í andlitið. Það er gott að eiga góðar vinkonur til að hlægja með
en það er ekki síður gott að eiga vinkonur, sem þrátt fyrir að þekkja veikleika manns og asna-sköft, nenna samt að bulla með manni
Ég hef lagt mig í lima við að vera verulega stinamjúk við hjásvæfuna. Klappa honum, kreista hann og fullvissa hann um hann sé sætasti köttur í heimi. Ég hefi nefnilega samviskubit yfir að loka blessaða skepnuna svona inni. Mér varð ljóst er ég kom heim í gær, að þessi stinamýkt mín er greinilega hætt að virka og ódýra rúmfatalagers-gardínan mín fékk að gjalda fyrir það.
Ég veit ekki alveg hvernig ég á að færa pabba tíðindin. Hann hafði jú fyrir því að föndra doldið við gardínurnar til að koma þeim fyrir í gluggunum hjá mér. Annars sagði kærastinn það væri ekki mikið mál fyrir mig að setja nýtt í staðinn fyrir þetta aflagaða, svona fyrst það er kreppa eins og hann orðaði það. Það sem kærastann grunar þó örugglega er, að það er langþægilegast fyrir mig að hann geri það fyrir mig. Enda leggst föndur afskaplega illa í mitt geð, sem er víst nógu tæpt fyrir.Svona lítur hún svo út niðurdregin
Já, verulega döpur. Þrátt fyrir að vera ekki skemmt, gat ég með engu móti skammað blessaða lufsuna. Ekki myndi ég vilja vera neydd til að míga í appelsínugult þvottafat, og verða að hírast innilokuð með mús, sem skellihlær að manni allann liðlangann daginn. Best að fara heim og breiða mjúku sængina mína yfir hausinn á okkur báðum.
Er að borga skemmtanagjaldið. Nema hvað skemmtunin var ekkert skemmtileg. Langar heim að leggjast upp í rúm og breiða mjúku sængina mína yfir hausinn á mér. Nei annars, þetta var ekki planið. Bjartsýni var planið. Alveg rétt. Jákvæðni. Já.
Heyrði í útvarpinu í morgun að atvinnuleysisbætur dygðu ekki fyrir útgjöldum heimilanna. Því miður eru þetta ekki nýjar fréttir, heldur gamlar. Þar sem ég er uppsögð ákvað ég mér til hughreystingar, að skoða hverjar grunnatvinnuleysisbæturnar eru. Og viti menn, þær eru Kr. 136.023,- á mánuði. Lítur alls ekki sem verst út. Fyrir mig þ.e.a.s. Þegar mín mánaðarlegu útgjöld eru dregin frá þessu er ég bara tæpum 10.000,- í mínus. Ég myndi að sjálfsögðu kanna möguleikann á að skorast undan mánaðarlegu afborguninni á rándýra áhugamálinu mínu, sem er auðvita ekkert nema munaður. Með því ætti ég að koma út í plús um tæpar 20.000,- og það er feikinóg til að metta minn maga með pasta yfir mánuðinn. Ég er nefnilega svo lánsöm að hafa fyrir mörgum árum tekið ákvörðun um að börn vilji ég ekki eignast. Ég hef því einungis kattarlufsu aukalega á mínu framfæri, sem blessunarlega hefur ávalt verið fremur matgrannur. Þess fyrir utan á ég sætasta kærastann sem vafalítið heldur áfram að vera duglegur að bjóða mér í mat, svo ég kem til með að fá fjölbreyttara fæði en hveiti og egg, og spara mér nokkrar verðlausar krónur fyrir vikið. Þess þess fyrir utan munu foreldrar mínir aldrei geta horft upp á að ég líði skort. Ég sé mér því ekki annað fært en horfa áfram bjartsýnisaugum til framtíðar. Enda er ég ekki atvinnulaus. Enn. Og kærastinn fær kossana fríkeypis. Enn.Ath. reikniforsendur í ofangreindri færslu eiga einungis við ný-afstaðin mánaðarmót.
Sem fyrr vaknaði ég við Morgunútvarp Rásar 2 í bóli kærastans. Viðtalið við hana nöfnu mína, Sigurbjörgu Árnadóttur, var með því betra sem ég hef heyrt lengi. Sigurbjörg þessi bjó í Finnlandi er kreppan mikla reið yfir þar. Hún talaði ekki um neina Finnska skyndilausn né aðrar skyndilausnir. Hún talaði opinskátt um þær hörmungar sem hún upplifði í Finnlandi. Og hún var beinskeytt í orðum sínum til Íslendinga. Og ég tek heilshugar undir með henni. Að tími sé kominn til að hætta þessu bulli og fara að búa sig undir alvöruna fyrir alvöru.
Stjórnmálafólkið okkar þarf að átta sig á því að þau eru ekki háu herrar okkar. Við erum atvinnurekendur þeirra. Og sem atvinnurekendur eigum við rétt á að vita sannleikann um fyrirtækið okkar, hver staðan raunverulega er, hvað sé raunverulega í stöðunni og hvert eigi að halda. Sem atvinnurekendur eigum við rétt á að vita hvaða starfsmaður stendur sig vel, hvaða starfsmaður stendur sig illa, og reka þann sem ítrekað brýtur gegn hagsmunum fyrirtækisins.
Sem þjóð eigum við rétt á að komið sé fram við okkur eins og fólk. Ekki bara að hanga á brúninni í óvissu og hræðslu um hversu lengi við höngum, og hversu langt og harkalegt fallið verður þegar við missum takið.
Ég er þess fyrir utan afskaplega fegin að Barack Obama er verðandi forseti Bandaríkjana.
Sl. föstudag labbaði ég heim úr vinnunni með uppsagnarbréf í vasanum. Helgin var engu að síður ekki alslæm. Ég fékk mér rauðvín með bestu vinkonu minni og við fórum út að dansa. Foreldrar mínir gerðu sitt besta til að pakka mér inn í hughreystingarbómul. Ég talaði lengi við systur mína í Horsens. Klappaði kettinum. Fór í langann göngutúr. Horfði á gamla, hugljúfa mynd. Knúsaði myndarlega manninn. Fékk smakk og grænann sun-lolly. Eldaði mat.
Ég er búin að segja það upphátt ég ætli ekki að láta kreppubölsýni ná tökum á mér. Mig langaði samt að halda áfram að sofa í morgun, og spurði kærastann af hverju það væri ekki aftur komin helgi. Hann svaraði einfaldlega; af því þér finnst svo gaman að mánudögum. Og það er alveg rétt, ég hef gaman af mánudögum. Ég hef vinnu næstu 3 mánuðina, fæ útborguð laun og tíma til að leita mér að annari vinnu. Hvað síðan tekur við hef ég ekki nokkura hugmynd. Ekki frekar en nokkur annar á Íslandi í dag. Það sem ég þó veit með vissu er að ég er langt í frá ein; ég á fjölskyldu sem stendur saman í raun, frábæra vini, sætasta kærastann og kött sem malar hátt þegar ég strýk honum. Og ef út í það er farið, þá þykir mér pasta rosalega gott.
Þarf nokkurn að undra þó ég ráði ekki við sjálfa mig?Má samt ekki eingöngu hanga utan um hálsinn á myndarlega manninum um helgina, þótt ég vildi. Verð líka að vera dugleg að læra. Og klappa kettinum. Bölvuðum.
